W okresie do listopada 1940 roku „Atlantis” i „Pinguin” zatopiły 22 statki alianckie o łącznej wyporności 161 200 ton. 8 grudnia oba rajdery spotkały się u wybrzeży wysp Kerguelena, gdzie Seekriegsleitung (dowództwo operacji morskich, SKL) rozważała założenie – w opuszczonej francuskiej stacji wielorybniczej – stałej bazy. Brytyjczycy spodziewali się czegoś podobnego i okresowo składali wizyty na wyspie: „Neptune” był na Kerguelen w październiku 1940 (dwa miesiące przed zjawieniem się tan „Atlantis”), a w listopadzie 1941 „Australia”, zdecydowanie zbyt rzadko, by napotkać niemieckie rajdery. W rezultacie w roku 1942 kotwicowiska na bezludnych wyspach zostały zaminowane, a na brzegu zostawiono wyposażonych w radionadajniki obserwatorów.
Bój z HMS „Cornwall” Po spotkaniu z „Atlantis” „Piguin” popłynął na wody antarktyczne, gdzie zagarnął kilka norweskich statków wielorybniczych, po czym wrócił na Ocean Indyjski i aż do wiosny bezskutecznie poszukiwał ofiar (Admiralicja Brytyjska nakazała wszystkim statkom żeglować wzdłuż brzegów, gdzie łatwiej mogły uzyskać pomoc). Wreszcie w kwietniu Krüder zdecydował się na ryzykowny krok i skierował „Pinguina” na północ, ku Rogowi Afryki, w pobliże brytyjskiej bazy w Adenie.