Józef Miaskowski herbu Bończa II (ur. przed 5 maja 1744, zm. 16 listopada 1804) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup diecezjalny warszawski w latach 1800–1804.
Życiorys Syn Kacpra Miaskowskiego, rotmistrza królewskiego, łowczego i stolnika poznańskiego, i jego drugiej żony Joanny Malczewskiej. Studiował w Rzymie. W 1768 przyjął święcenia kapłańskie. W 1792 został prepozytem kapituły, a w 1793 administratorem diecezji poznańskiej. 29 października 1798 papież Pius VI mianował go pierwszym biskupem nowo utworzonej diecezji warszawskiej. Od władcy Prus Fryderyka Wilhelma II na siedzibę otrzymał Pałac PrymasowskiM. Kosman: Między ołtarzem a tronem. Poznań 2000, s. 217.. Ciesząc się pełnym zaufaniem władz pruskich, rządy w diecezji objął 21 grudnia 1799, a sakrę biskupią przyjął 9 lutego 1800.
Józef Miaskowski był znanym kaznodzieją. W nowej diecezji warszawskiej zorganizował życie religijne, przyczynił się do przywrócenia w niej karności kościelnej wśród duchowieństwa. Przeprowadził wizytację diecezji. Bronił seminariów duchownych przed likwidacją przez pruskiego zaborcę.
W 1798 został odznaczony pruskim Orderem Orła CzerwonegoHandbuch über den Königlich Preußischen Hof und Staat. Berlin: 1800, s. 24..
Pochowany w katakumbach na cmentarzu Powązkowskim w WarszawieRząd 13-5.