Achilles (Józef) Puchała OFMConv. (ur. 18 marca 1911 w Kosinie, zm. 19 lipca 1943 we wsi Borowikowszczyzna) – polski zakonnik rzymskokatolicki, franciszkanin konwentualny z klasztoru oo. Franciszkanów z Iwieńca, błogosławiony Kościoła katolickiego.
Życiorys W wieku 16 lat został przyjęty do zakonu oo. Franciszkanów. W latach 1932–1937 odbywał studia filozoficzno-teologiczne w Krakowie. Święcenia kapłańskie przyjął w 1936 r. Po studiach został duszpasterzem w klasztorze franciszkanów w Grodnie. Następnie w 1939 roku był drugim wikariuszem w Iwieńcu. Po wybuchu II Wojny Światowej, został przeniesiony do odległej o 20 km wsi Pierszaje, aby pełnić obowiązki proboszcza w parafii pw. św. Jerzego. Po antyniemieckim powstaniu w Iwieńcu, w czerwcu 1943 roku miejscowa ludność (ok. 300 osób – w tym uciekinierów z Iwieńca) została aresztowana przez Niemców z zamiarem ich wymordowania. O. Achilles Puchała nie skorzystał z możliwości ucieczki. Wraz z o. Hermanem Stępniem dobrowolnie dołączył do aresztowanych, stwierdzając: „Pasterze nie mogą opuścić wiernych!”. 19 lipca 1943 Niemcy pognali mieszkańców Pierszaj do wsi Borowikowszczyzna. Tam franciszkanie zostali okrutnie zamordowani, a ich zwłoki spalono w stodole przez Gestapo.