Napoleon zdołał zgromadzić na obszarze działań blisko 650 tys. ludzi, jednak tylko około 250 tys. znajdowało się pod jego osobistym dowództwem, dodatkowymi 120 tys. dowodził Oudinot, a 30 tys. Davout. Związek Reński oddał cesarzowi niewielkie ilości wojsk, przede wszystkim z Saksonii i Bawarii. Ponadto na południu Królestwo Neapolu Murata i Królestwo Włoch Beauharnais’a dysponowało około 100 tys. ludzi pod bronią. Na Półwyspie Iberyjskim licząca 150–200 tys. ludzi armia francuska ponosiła klęskę za klęską z rąk Hiszpanów, Brytyjczyków i Portugalczyków, którzy posiadali około 150 tys. wojska. Tak więc łącznie 900 tys. wojsk francuskich miało przed sobą milion żołnierzy w armiach sprzymierzonych (nie licząc wymienionej powyżej rezerwy strategicznej). Liczby te są jednak mylące, bowiem większość wojsk niemieckich walczących po stronie Napoleona biła się niechętnie, w każdej chwili gotowa przejść na stronę koalicjantów. Tak więc w rzeczywistości Napoleon mógł liczyć na nie więcej niż 450 tys. wojska na terenie Niemiec, czyli połowę tego, co mieli przeciwnicy.