Sam Lauzun opisuje, że jego rywalem o jej względy był Nikołaj Repnin.

Za rewolucji był generałem armii rewolucyjnej i w tej roli zdobył pochwały nawet od Lazare’a Carnota. W 1793 roku do Francji przybyła jego żona, z którą żył już wówczas od dawna w separacji, a która chciała spróbować odzyskać rodowe dobra. Podjął się jej obrony (choć nigdy jej nie kochał), lecz przeliczył swe wpływy – jej nie ocalił, a na siebie wydał przy okazji wyrok. Został ścięty w grudniu 1793 roku.

Dzieła État de defense d’Angleterre et de toutes ses possessions dans les quatres parties du monde Memoires

Wydania dzieł Duc de Lauzun, Pamiętniki, PIW Warszawa 1976.

Przypisy

Literatura Yves Guéna: Moi duc de Lauzun, citoyen Biron. – Flammarion . Lauzun Pariser Gespräche (Le ton de Paris) in u.a. Geist und Sitten des Rokokko. Hueber, München 1977, .

Linki zewnętrzne Web site „of the Volontaires-ètrangers de Lauzun, also known as Lauzun’s Legion” Robert A. Selig: The Duc de Lauzun and his Legion: Rochambeau’s most troublesome, colorful soldiers