Pałac Wyszomirskich w Stoku Lackim-Folwarku – zabytkowy neorenesansowy pałac w Stoku Lackim-Folwarku, wzniesiony w roku 1875 przez Bolesława Podczaszyńskiego dla Józefa Wyszomirskiego.

Pałac wzniesiono częściowo na sklepionych krzyżowo piwnicach pozostałych po istniejącym poprzednio w tym miejscu drewnianym dworze, należącym w I połowie XIX wieku do Rostworowskich. Z tego też okresu pochodzi zabytkowy park, którego pierwotna powierzchnia wynosiła 4 hektary. W 1858 roku majątek nabyli Wyszomirscy – wówczas to zburzono pozostałości dawnego dworu i podjęto decyzję o zbudowaniu nowego pałacu; zaangażowany w tym celu został znakomity architekt – Bolesław Podczaszyński, specjalizujący się w projektowaniu dworów i pałaców.

Zbudowano go na planie wydłużonego prostokąta z wysuniętym portykiem dźwigającym taras. Elewacje krótszych boków pałacu wzbogacono o wykusze i tympanony. W części środkowej jedenastoosiowej elewacji frontowej znalazł się trójosiowy ryzalit, zwieńczony ścianką attykową. Usytuowano w nim główne drzwi wejściowe, oflankowane pilastrami pseudodoryckimi, podobnie jak znajdujące się z obu ich stron okna. Ryzalit poprzedzony został portykiem. Jego cztery kolumny psudodoryckie dźwigały obszerny taras, otoczony tralkową balustradą, na który wchodziło się z wnętrza przez porte-fenêtre zamknięte półkoliście.