gmin począł krzyczeć tłumnie, że nie zna żadnej rady, że ma tylko hosudara. – „Ależ hosudar umarł.” – „To niech panuje jego żona...”, [w:] Adam Mickiewicz. Pisma. Literatura słowiańska: s. 431. „Co gorszą dla Polski było rzeczą, to były związki czerni, czyli ludu prostego na Rusi z temiż Kozakami, bo prześladowani o wiarę dla Unii Rusini Nieuniacy uchodzili bez ustanku na Zaporoże i krzepili siły Kozackie i tak już zbyt potężne”, [w:] Jerzy Samuel Bandtkie. 1835; „chłopi klasztorni, do monasterów należący, od słowa czerń (=czarni mnisi)”, [w:] Ignacy Benedykt Czarnowiecki.; „smard był już poddany kniaźki, jak czerń była poddaństwem bojarów i duchowieństwa”, [w:] Pamiętnik literacki t. 68, w. 3-4 Instytut Badań Literackich (Polska Akademia Nauk). Ossolineum. 1977. s. 65. „Tu smerdowie pijani lud rozstawiają, a serca dodają: – Hej, hej! To czerń, nie wojaki, licha drużyna, od sochy to i od radła, motłoch!” Józef Ignacy Kraszewski. Stara baśń. wyd. Zielona Sowa. 2004. s. 159. Władysław Serczyk – Na płonącej Ukrainie. Dzieje Kozaczyzny 1648-1651. А. С. Пушкин.