Eustacjusz z Tesaloniki (zw. także Eustathios Kataphloros, w polskojęzycznych opracowaniach również jako Eustathios i Eustatios, ur. ok. 1125, zm. 1193/8W. Swoboda, Eustathios, Słownik Starożytności Słowiańskich, t. 2, 1964, s. 461, podaje, że zmarł około 1192.) – bizantyjski teolog, filolog, historyk, retor i epistolograf, od 1175 arcybiskup Tesaloniki.
Życie Pochodził z Konstantynopola. Otrzymał bardzo staranne wykształcenie. Wstąpił do klasztoru św. Florosa, a następnie był diakonem przy kościele Hagia Sophia. Jako diakon pełnił funkcję nauczyciela retoryki w szkole patriarchalnej. Następnie przez rok był arcybiskupem Miry, a od 1175 metropolitą Tessaloniki. Jako arcybiskup rozwinął działalność reformatorską, dążąc do odnowy życia duchowieństwa, w szczególności mnichów. Działalność ta przysporzyła mu wielu wrogów, został nawet na krótko odwołany ze stanowiska. W 1185 przeżył oblężenie i zdobycie Tessaloniki przez Normanów pod wodzą Wilhelma II, dostając się do niewoli. Wydarzeniom tym poświęcił po powrocie do Tessaloniki osobne dziełko historyczne. Zmarł między 1193 a 1198 - na cześć zmarłego jego przyjaciele i uczniowie arcybiskup Niketas Choniates i metropolita Neaj Patraj Eutymiusz napisali mowy pochwalne.