Po tych sukcesach Farnese rozwinął oblężenie Antwerpii. Hiszpanie w celu odizolowania miasta wznieśli liczne umocnienia dookoła miasta oraz most pontonowy na rzece Scheldt, które skutecznie uniemożliwiały opuszczenie miasta jakimkolwiek oddziałom. 17 sierpnia 1585 r., po 13 miesiącach oblężenia, Antwerpia ostatecznie padła. W tym momencie Farnese był u szczytu powodzenia. Oprócz zdobycia Antwerpii i stworzenia linii obronnej chroniącej katolicką część Niderlandów kolejną pomyślną dla Hiszpanii okolicznością było zamordowanie przywódcy Zjednoczonych Prowincji Niderlandzkich – Wilhelma Orańskiego, który był równie utalentowanym dowódcą co Farnese.
W 1586 r. po śmierci ojca Aleksander został księciem Parmy i Piacenzy, jednakże nigdy nie wrócił do ojczyzny. W czasie elekcji 1587 roku był kandydatem do tronu RzeczypospolitejPrzemysław Piotr Szpaczyński, Mocarstwowe dążenia Zygmunta III w latach 1587-1618, Kraków 2013, s. 53..