W maju 1955 roku Edwardsa powołano do kadry na tournée po Europie. Wystąpił od początku we wszystkich trzech meczach – z Francją, Portugalią i Hiszpanią. Po powrocie odbył dwuletnią służbę w armii. Stacjonował w Nesscliffe niedaleko Shrewsbury razem z kolegą z Manchesteru, Bobbym Charltonem. Wkrótce Edwards otrzymał zwolnienie z wojska na rzecz gry w United. Piłkarz występował także w drużynie armii i w jednym sezonie rozegrał ogółem blisko sto spotkańMeek, s.102. W sezonie 1955/1956, mimo iż stracił dwa miesiące wskutek zarażenia grypą, zdążył rozegrać 33 mecze, a United zwyciężyli w The Football League z przewagą 11 punktów nad drugim Blackpoolem. W następnym sezonie 34 razy pojawił się na ligowych boiskach, zaliczając setny występ w barwach klubu, zaś Manchester po raz drugi z rzędu sięgnął po tytuł mistrzowski. Drużyna dotarła również do finału Pucharu Anglii, jednak zespołowi nie udało się zdobyć dubletu, gdyż przegrali z Aston Villą 1:2. Edwards zaliczył siedem występów podczas pierwszych zmagań Manchesteru w Pucharze Europy, w tym w wygranym 10:0 spotkaniu z RSC Anderlecht, które jest największym domowym zwycięstwem w historii klubu.