Wilhelm II raz jeszcze zapewnił, że jest przyjacielem muzułmanów oraz, co ważniejsze, stwierdził w słowach do przedstawicieli kolonii niemieckiej, że Maroko powinno pozostać niepodległe: „Cieszę się, witając was jako oddanych pionierów niemieckiego handlu i przemysłu, którzy niosą pomoc moim usiłowaniom, by po wszystkie czasy wysoko stawiać w tym wolnym kraju interesy ojczyzny”. Po tych słowach było jasne, że cesarz niemiecki rzucił otwarte wyzwanie Francji. Wielu polityków niemieckich było zdania, że ustępstwa Francji należy wymóc siłą (ich pewność siebie wzmacniała wygrana wojna francusko-pruska). Byli wśród nich szef sztabu generalnego Alfred von Schlieffen oraz wyższy urzędnik MSZ Friedrich von Holstein.
Pomimo otwartego ze strony Niemiec dążenia do konfliktu, Francja za sprawą ministra spraw zagranicznych Théophile’a Delcasségo nie pozostała bierna. Delcassé uważał, że Niemcy nie zdecydują się na otwarty konflikt, ponieważ Francja będzie mogła liczyć na pomoc Wielkiej Brytanii. Ta ostatnia, pomimo że oficjalnie zachowała neutralność, z niepokojem przyglądała się agresywnej polityce niemieckiej. Wynikiem tego było nadesłanie z Londynu 22 kwietnia 1905 do brytyjskiego ambasadora w Paryżu poufnej wiadomości, z której wynikało, że rząd brytyjski udzieli Francji pomocy w razie ataku Niemiec.