thumb|330 px|Dendryty psylomelanu Psylomelan (romanechit) – drobnoziarnista lub skrytokrystaliczna mieszanina tlenków baru i manganu. Dawniej uważana była za odrębny minerał.
Nazwa minerału wywodzi się od greckiego psilos = gładki (nagi) i melas = czarny, co jest związane z barwą i wyglądem skupień tej substancji.
Właściwości Wzór chemiczny (przybliżony): (Ba,Mn2+)3(O,OH)6Mn8O16 Twardość w skali Mohsa: 5,5-6,5 Gęstość: 4,35-4,70g/cm3 Układ krystalograficzny: tetragonalny lub jednoskośny Rysa: czarna lub czarnobrunatna Barwa: czarna, brunatnoczarna, szara Przełam: nierówny, muszlowy Połysk: półmetaliczny, srebrzysty Łupliwość: brak
Głównym składnikiem psylomelanu jest kryptomelan i hollandyt. Zazwyczaj zawiera niewielkie ilości glinu, żelaza, potasu, kadmu, kobaltu, cynku. Psylomelan jest kruchy, nieprzezroczysty. Występuje w skupieniach ziemistych, proszkowych skorupowych, nerkowatych, groniastych i kulistych – czarne szklane głowy. Tworzy nacieki stalaktytowe. Bardzo często tworzy dendryty. Bardzo łatwo rozpuszcza się w kwasach: solnym, siarkowym, szczawiowym i cytrynowym. W płomieniu dmuchawki rozpryskuje się, barwiąc go na zielono.
Występowanie Psylomelan jest substancją dość pospolitą i szeroko rozpowszechnioną.