Jednak dopiero rok później, przy okazji ekspozycji w Galleria La Salita (razem z innymi artystami - Angeli, Festa, Lo Savio i Uncini) krytyka zainteresowała się jego pracami.
Po porzuceniu doświadczeń informelu, Schifano zaczyna malować swoje sławne żółte monochromy (które wielu krytyków interpretowało jako przykłady neo-dadaizmu w ramach new dada amerykańskiego), wielkie arkusze papieru przyklejone do płótna i pokryte jednym jedynym kolorem - powierzchownym, spływającym, bardzo namacalnym. Płótno staje się „ekranem”, wypadkową, przestrzenią, która, kilka lat później zacznie się wypełniać cyframi, literami czy elementami wziętymi z pejzaży miejskich: znaki drogowe, napisy reklamowe, symbole, loga (jak Coca Cola) nawiązujące do estetyki pop. Mimo to, artysta mówił: „Moje prace powstawały równocześnie z pop art, a nie po niej, ale to inni artyści, jak Warhol, Rauschenberg, Claes Oldenburg czy Jasper Johns byli jej prekursorami, to oni uprawiali pop-art i to oni ją wtłaczali w codzienność, tak jakby to był fakt polityczny”.