Rouault był artystą bardzo religijnym, podejmowane przez niego od początku twórczości tematy związane z chrześcijaństwem inspirowane były nie tylko przez kościelne witraże, ale też przez dzieła Leonardo da Vinci, Rembrandta van Rijn czy Francisca Goi. Około 1900 roku zwrócił swoje zainteresowania, podobnie jak wcześniej Edgar Degas i Henri de Toulouse-Lautrec, ku wątkom obyczajowym i światu prostytucji. Malował je szczególnie sugestywnie, oddając psychiczną brzydotę i moralną nędzę tego środowiska.

Około 1905 roku zbliżył się do ruchu fowistów. Znał nie tylko Henriego Matisse’a, uważanego za naczelnego twórcę tego kierunku, ale też m.in. Alberta Marqueta, Henriego Manguina i Charlesa Camoina.

W 1910 artyście przypadła w udziale indywidualna wystawa w paryskiej Galerie Druet, w 1913 nawiązał kontakt z handlarzem sztuki Ambroise Vollardem, który wykupił wszystkie obrazy z jego atelier, a w 1917 stał się jego wyłącznym przedstawicielem.

Z czasem sztuka Rouault traciła na agresywności. Około 1910 często malował sceny z sądu, jednocześnie jego styl stał się spokojniejszy, a pociągnięcia pędzla szersze. Głównym medium artysty staje się wtedy olej, prace nabierają monumentalności, statyczności, prostej formy. Od 1917 z kolei artysta zwraca się przede wszystkim ku grafice, ok.