Odwiedza medium Simona Goodfellowa, który widząc Dawkinsa mówi o jego przejściu na emeryturę – co większość ludzi w jego wieku by uczyniła, ale nie Dawkins. Następnie medium wyraża sprzeczne ze sobą opinię, czy rzekomy „duch G”, z którym się ma komunikować, jest, czy też nie jest członkiem rodziny Dawkinsa. Potem próbuje zasugerować, że ten duch był w wojsku, co znowu jest typowe dla zmarłych krewnych w wieku Dawkinsa, ale do niego akurat nie pasuje. Cornell kończy, podając wyjaśnienia, dlaczego jego moce zawiodły, ale wtedy Dawkins stwierdza, że nadzwyczajne twierdzenia wymagają nadzwyczajnych dowodów, i później rozmawia ze sceptykiem Derrenem Brownem o mylących sztuczkach używanych przez szarlatanów.

Dawkins odwiedza kościół spirytualistów, dokonuje krytyki rzekomych dowodów na rozmowy ze zmarłymi, jakie ma przeprowadzać medium Craig Hamilton-Parker, i dodaje, że wielu ludzi padło ofiarą obsesji na punkcie takich obrzędów i nie mogąc się pogodzić ze stratą ukochanych bliskich bywa na nich regularnie. Craig Hamilton-Parker mówi, że jego moce psychiczne udowodniły swą skuteczność wbrew racjonalizmowi.