thumb|300px|Odachi Masayoshi wykuty przez Sanke Masayoshi, 1844 r. Długość ostrza wynosi 225,43 cm, a trzpień 92,41 cm thumb|Ō-dachi thumb|Yoshitoshi Tsukioka (1839–1892), fragment drzeworytu pokazujący samuraja z ō-dachi na plecach
lub – japońska długa sieczna broń biała, należąca do grupy tzw. mieczy japońskich (nihon-tō). Ō-dachi był bronią bardzo długą noszoną przez plecy, a jego głownia mierzyła co najmniej 3 shaku (ok. 90 cm). Nie jest jednak dokładnie ustalone, jakie dokładnie rozmiary i parametry kwalifikowały miecz jako ō-dachi.
Wytwarzanie Ō-dachi były bronią wyjątkowo trudną do wytworzenia tradycyjnymi metodami ze względu na swoje ogromne rozmiary. Im dłuższa była głownia, tym trudniej było utrzymać ją w temperaturze pozwalającej na swobodne kucie i hartowanie (które często kończyło się jej wypaczeniem). Dodatkowe trudności sprawiało zapotrzebowanie na specjalne, większe paleniska i zbiorniki do hartowania oraz fakt, że do wykucia jednej głowni potrzebny był cały zespół ludzi składający się z kowala i jego pomocników.
Odmienne są także metody polerowania takich głowni.