Giuseppe „Pino” Daniele (ur. 19 marca 1955 w Neapolu, zm. 4 stycznia 2015 w Rzymie) – włoski muzyk i wokalista bluesowy i popowy.
Życiorys Pochodzący z robotniczej rodziny gitarzysta samouk, tworzący po włosku, w języku neapolitańskim i po angielsku. Na początku ćwiczył na gitarze klasycznej, następnie, w latach 70. poświęcił się bluesowi i muzyce latin-jazz. Jego styl, będący specyficznym połączeniem tradycji z nowoczesnością, obecny na dwóch pierwszych albumach, Terra Mia (1977) i Pino Daniele (1979), został w dużym stopniu ukształtowany przez tradycyjną muzykę i kulturę neapolitańską (przykładem może być często używana mandolina, która została wynaleziona w Neapolu i jest instrumentem, który odegrał ważną rolę w rozwoju tradycyjnej muzyki neapolitańskiej). Jego popularność wzrosła w roku 1980, wraz z albumem Nero a metà, który był uważany za początek nowego rodzaju pieśni neapolitańskiej, czyli melodii typowo śródziemnomorskiej. W roku 1981 powstał album Vai mò, w roku następnym Daniele zaczyna skłaniać się ku muzyce innych kultur, czego rezultatem jest Bella 'mbriana. Ten album był początkiem współpracy z innymi muzykami, jak Alphonso Johnson i Wayne Shorter, oraz odkryciem na nowo wyrażeń i osobowości już przez tradycję neapolitańską zapomnianych.