śkoła ‘szkoła’), co bywa nazywane siakaniem. Mazurzenie jest cechą charakterystyczną dla wielu gwar od Górnego Śląska i Małopolski po Podlasie. Dekompozycja miękkich spółgłosek wargowych: p’, b’, f’, w’ ([v']), m’, które przeszły w pś (pɕ), bź (bʑ), ś ([ɕ]) (do początku XX w. fś), ź (ʑ) (do początku XX w. wź), ń ([ɲ]) (do początku XX w. mń) (np. pśorun ‘piorun’, bźïbuła ‘bibuła’, paraśjå ‘parafia’, źeźórka ‘wiewiórka’, ńasto ‘miasto’). Dotyczy to również wyrazów, w których we współczesnym języku polskim zanikła miękkość (np. gołąbź ‘gołąb’), z kolei niektóre wyrazy pochodzenia obcego nie mają miękkości (np. bybloteka ‘biblioteka’). Taka lub podobna asynchroniczna wymowa spółgłosek wargowych miękkich typowa jest dla gwar północnej Polski – od południowego Pomorza po północne Mazowsze (nie sięgając Podlasia), a kompletny zanik głoski wargowej dla pogranicza mazursko-mazowieckiego i Kurpi. W kontekstach, w których w języku ogólnopolskim występuje „św'” nie dochodzi do zmiany „w'” w „ś”, ale do zmiany w „w” (np. śwęto ‘święto’).