rany/rańï ‘rany/rani’), przy czym głoska przednia ï występuje zwykle po spółgłoskach miękkich. Niektórzy badacze twierdzą jednak, że – podobnie jak w wielu innych gwarach północnopolskich – nastąpiło pełne ujednolicenie wymowy tych samogłosek. Występowanie głoski ë (szwa, [ə]) w miejscach, gdzie ogólnopolskie e znajduje się przed spółgłoską nosową (np. tën ‘ten’), także gdy wynika to z asynchronicznej wymowy samogłosek nosowych (np. [səmp] w pisowni „sęp”) lub ogólnopolskie „ę” znajduje się w wygłosie (np. jïńë ‘imię’). Zbliżanie się wymowy „e” do „a” (mogące skutkować powstaniem szwy) przed nosówkami jest typowe dla niektórych gwar ciągnących się pasem wzdłuż Wisły. Prejotacja i prelabializacja – „j” przed „ï” i „é” oraz „ł” [w] przed pozostałymi samogłoskami (np. jïkra ‘ikra’, jéch ‘ich’, łón ‘on’, łucéć ‘uczyć’, łalbo ‘albo’). Skutkiem tego samogłoski nigdy nie występują w nagłosie. Prejotacja i prelabializacja są powszechne w językach słowiańskich, w tym w polskich gwarach, natomiast prelabializacja przed „a” jest unikatowa dla kurpiowszczyzny. Brak kontrakcji w formach typu stojać ‘stać’, bojać ‘bać’. Kontrakcja tego typu nie występuje również w innych gwarach na północ od Małopolski. Przejście „a” w „e” w różnych kontekstach, związane z przednią wymową a jasnego Brak przegłosu „ě” w „à” (np.