(a więc jeszcze przed wydaniem albumu), Dylan wykonał utwór w czasie występów w chicagowskim klubie „The Bear”.

Do obu wspomnianych piosenek Thomasa wrócił w siedem lat później, bo w 1970 r., podczas 1-majowej sesji do albumu New Morning.

Todd Harvey w swojej książce The Formative Dylan: Transmission & Stylistic Influences, 1961–1963 dokładnie przeanalizował wszystkie zmiany, jakich w swojej wersji dokonał Dylan. Dylan odrzucił niektóre linijki tekstu Thomasa, specyficznie zaadaptował jego refren, dostosował schemat rymów Thomasa, czyli AAAC, i 4-taktowe frazy do rytmu 2/4, który nadał utworowi.

Zdecydowane przyspieszenie tempa utworu oraz zmiany tekstu spowodowały, że wersja Dylana jest bardziej humorystyczna od oryginału Thomasa. W warstwie słownej wpływ na Dylana miały takie utwory jak „Take a Whiff on Me” Lead Belly’ego (zwłaszcza iż piosenka była wykonywana przez Guthriego), „Salty Dog Blues” (1924) czy „Coffee Pot Blues” (1925) Papy Charliego Jacksona.

Inne wykonania Lester Flatt and Earl Scruggs – Final Fling (1970);