Tę ostatnią nagrał Guthrie i zapewne ona wraz z Leadbelly'ego „We Shall Be Free” (1944) były głównym źródłem Dylana.
Folklorysta Howard Odum już na początku XX wieku zebrał przykłady „We Shall Be Free” wykonywane przez czarnych piosenkarzy. Uważał on, że utwór ten był zaadaptowany przez nich z religijnej pieśni „Mourner, You Shall Be Free”Paul Oliver. Screening the Blues: Aspect of the Blues Tradition. 1968. Lawrence Cohn prześledził zwrotki piosenki aż do połowy XIX wieku.
Ciekawym problemem jest to, że Dylan swoje najlżejsze utwory z tego przecież poważnego albumu, umieścił jeden po drugim na końcu płyty. Czy chciał zmusić po prostu słuchaczy na koniec do śmiechu, czy też chciał podkreślić (w związku z narastającym u niego przekonaniem, że nawet najgłębsze i najbardziej zaangażowane piosenki tak naprawdę niczego nie zmienią), że trzeba się z wszystkiego śmiać – pozostaje do dyskusji.
Wersje Dylana
Dylan nigdy nie wykonał tej piosenki na żadnym koncercie.
6 grudnia 1962 r. nagrał w studiu co najmniej 5 wersji tego utworu, z czego na płytę dostała się wersja pierwsza.
W kwietniu 1963 r.