Maciej Euzebiusz Walerian Bardel (ur. 14 sierpnia 1895 w Podgórzu, zm. 11 września 1975 w Penrhos) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, doktor.
Życiorys Syn Franciszka i Marii z domu Cichy, urodzony 14 sierpnia 1895 w Podgórzu (obecnie dzielnica Krakowa). W 1913 złożył maturę z odznaczeniem w c. k. Gimnazjum III w Krakowie.
W czasie I wojny światowej walczył w Legionach Polskich. Był porucznikiem 3 pułku piechoty Legionów. W czerwcu 1915 roku pod Zadobrówką na północ od Czerniowiec na czele plutonu złożonego z 17 żołnierzy, wykorzystując właściwości terenu, uderzył na batalion rosyjski, a tym samym umożliwił pozostałym siłom pułku wzięcie tego batalionu wraz z karabinami maszynowymi do niewoli. W lutym 1916 został ranny pod Kostiuchnówką nad Styrem. 6 lipca 1916 w toku dalszych walk sam dostał się do niewoli rosyjskiej, z której uciekał dwukrotnie. W lutym 1918 przeszedł front pod Baranowiczami. Pod koniec wojny był przetrzymywany w areszcie garnizonowym w Wiedniu, a następnie w obozie w Witkowicach, pod Krakowem. Pod koniec października 1918 przedostał się do Warszawy i brał udział w rozbrajaniu Niemców. thumb|180px|left|Por.