z obliczeń półempirycznych. Oblicza się odpowiednie całki i konstruuje operator Focka. Rozwiązuje równanie Hartree-Focka, otrzymując z niego nowe spinorbitale oraz ich energie. Obsadza się spinorbitale o najniższych energiach elektronami. Oblicza się energię całkowitą. Otrzymane spinorbitale służą jako punkt startowy w następnej iteracji.
Kroki 2–6 powtarza się, aż różnica energii całkowitej (lub postaci spinorbitali, kryteria zbieżności różnią się w zależności od implementacji metody) w kolejnych iteracjach będzie mniejsza od założonej z góry wartości progowej, czyli aż nastąpi samouzgodnienie. Z powodu tej procedury metoda Hartree-Focka nosi też nazwę metody pola samouzgodnionego (ang. self-consistent field, SCF).
Ograniczona i nieograniczona metoda Hartree-Focka Spinorbitale, iloczyny funkcji orbitalnej (orbitala) oraz funkcji spinowej ( dla magnetycznej liczby spinowej +1/2 lub dla magnetycznej liczby spinowej –1/2)
można konstruować w dwojaki sposób: zakładając, że część orbitalna dla spinorbitali dwóch sparowanych elektronów jest taka sama; nie nakładając takiego warunku.