Po powrocie do kraju ze studiów licencjackich podjął pracę we Włocławku jako wikariusz i prefekt w szkołach powszechnych. W latach 1920–1922 pełnił funkcję dyrektora włocławskiego Niższego Seminarium Duchownego. W czasie studiów w Paryżu był kapelanem w zakładzie Sióstr Miłosierdzia św. Kazimierza. W Wyższym Seminarium Duchownym we Włocławku wykładał teologię moralną, ascetyczną i mistyczną, pastoralną, homiletykę i język francuski, ponadto od 1925 pełnił funkcję ojca duchownego, a w latach 1939–1948 piastował urząd rektora. Od 1925 był moderatorem Stowarzyszenia Charystów Diecezji Włocławskiej (organizacji doskonalącej kapłanów), a od 1938 opiekunem Zgromadzenia Sióstr Wspólnej Pracy od Niepokalanej Maryi. W latach 1928–1929 redagował „Ateneum Kapłańskie”.

W listopadzie 1939 wraz z biskupem Michałem Kozalem, profesorami seminarium i alumnami został aresztowany przez niemieckich okupantów. Był więziony we Włocławku, Lądzie, Inowrocławiu, Poznaniu, Berlinie, Halle, Weimarze i Norymberdze, w końcu w kwietniu 1941 został osadzony w obozie koncentracyjnym w Dachau. Wyzwolony przez wojska amerykańskie w kwietniu 1945, wraz z klerykami wyjechał do Paryża, gdzie studenci VI roku zostali wyświęceni na kapłanów. Do Polski wrócił w maju 1946.