W 2010 kodeks został w całości zdigitalizowany. W tym samym roku został nominowany do Pamięci Świata UNESCO. W uzasadnieniu napisano, że rękopis jest nie tylko najważniejszym świadkiem przekładu Wulfili, ale także zawiera najdłuższy zachowany tekst w języku gockim i poza obiektami architektonicznymi w północnych Włoszech jest najbardziej znanym materialnym zabytkiem gockiej kultury. W 2011 kodeks został wpisany przez UNESCO na listę obiektów dziedzictwa dokumentacyjnego Pamięć Świata. Każdego roku ekspozycje kodeksu ogląda ponad sto tysięcy osóbCodex Argenteus c. A.D. 520 Facsimile page Fowler Bible Collection..
Karta ze Spiry thumb|Fragment Speyer Ostatnia karta kodeksu, o numerze 336, została odkryta w październiku 1970 w Spirze. Nazwano ją „Fragment Speyer” lub „Kartą Haffnera”, zawiera tekst Mk 16,12-20. Odkrycia dokonał Franz Haffner w zapomnianej skrytce na relikwie w katedrze w Spirze. Od tej chwili kodeks liczy 188 kart, w dalszym ciągu brakuje 148 kart. Nie wiadomo, gdzie zapodziała się pozostała część kart kodeksu. Mogły zostać odłączone od kodeksu jeszcze we Włoszech i wykorzystane dla innych celów (tak, jak inne gockie rękopisy). Część kart mogła ulec zniszczeniu w Werden.