Metody półempiryczne chemii kwantowej są to metody obliczeniowe bazujące na formalizmie Hartree-Focka, lecz z uproszczeniami i przybliżeniem pewnych parametrów danymi otrzymanymi z doświadczenia. Są szeroko stosowane w chemii kwantowej do obliczeń dla dużych cząsteczek ze względu znacznie mniejszy koszt obliczeniowy niż pełnej metody Hartree-Focka. Dodatkowo, użycie parametrów empirycznych pozwala na uwzględnienie w pewnym stopniu efektów korelacji elektronowej.
Opracowanie metod półempirycznych polega na tym, że w formalizmie Hartree-Focka przybliża się lub całkowicie zaniedbuje całki dwuelektronowe J i K. Zamiast nich, wprowadza się parametry dobrane tak, by oddawać jak najlepiej dane doświadczalne lub wyniki obliczeń ab initio.
Główną zaletą metod półempirycznych jest ich szybkość. Ich wyniki mogą jednak być błędne, gdy układ, do którego się je zastosuje zbyt odbiega strukturą od cząsteczek użytych do parametryzacji. Największe zastosowanie znajdują metody półempiryczne w chemii organicznej, gdzie cząsteczki zbudowane są tylko z kilku typów atomów, co powoduje stosunkową łatwość parametryzacji.