Zwycięstwo w Nagano był jednocześnie jego ostatnim pucharowym podium. Najlepsze wyniki osiągał w sezonach 1990/1991 i 1992/1993, kiedy zajmował drugie miejsce w klasyfikacji generalnej. W pierwszym przypadku lepszy był Siergiej Czepikow z ZSRR, a w drugim Mikael Löfgren ze Szwecji.
W 1990 roku wystąpił na mistrzostwach świata w Mińsku/Oslo/Kontiolahti, zdobywając trzy medale. Wspólnie z Raikiem Dittrichem, Birkiem Andersem i Frankiem Luckiem zwyciężył w biegu drużynowym. Najlepszy był też w sprincie, wyprzedzając Eirika Kvalfossa z Norwegii i Siergieja Czepikowa. Ponadto był trzeci w sztafecie. Na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata w Lahti triumfował w trzech z czterech konkurencji. Wygrał bieg indywidualny i sprint, a razem z Ricco Großem, Frankiem Luckiem i Fritzem Fischerem był też najlepszy w sztafecie.
Kolejne trzy medale zdobył na igrzyskach olimpijskich w Albertville w 1992 roku. Najpierw zajął drugie miejsce w biegu indywidualnym, rozdzielając Jewgienija Ried´kina z WNP i Mikaela Löfgrena. Następnie wygrał sprint, wyprzedzając Ricco Großa i Harriego Elorantę z Finlandii. Na zakończenie sztafeta Niemiec w składzie: Ricco Groß, Jens Steinigen, Mark Kirchner i Fritz Fischer zdobyła złoty medal.