W styczniu 1936 roku zawiązała się bezpośrednia grupa założycielska, w skład której weszli młodzi wykształceni imigranci z Niemiec. Od lutego 1934 roku przechodzili oni szkolenie rolnicze i zdobywali niezbędne doświadczenie w kibucu En Charod. W dniu 18 stycznia 1936 roku obie grupy zebrały się razem, licząc w sumie 70 osób. Blisko obozu baraków fabrycznych utworzono nowy tymczasowy obóz, w którym spano w namiotach pasterskich. Połączenie i integracja obu grup przebiegła bardzo szybko, tworząc silne więzy przyjaźni. W kwietniu 1936 roku wybuchło arabskie powstanie w Palestynie, co w znacznym stopniu wpłynęło na pogorszenie się warunków życia grupy. Alexander Zaïd poprowadził w czerwcu 1936 roku całą grupę do swojej rodzinnej farmy (obecnie kibuc Bet Zajid), gdzie dalej mieszkali w namiotach, a stodoła służyła jako jadalnia (wodę czerpano ze źródła u podnóża pobliskiego wzgórza). Poza normalną pracą pilnowania pastwisk, niektórzy ze członków zaangażowali się w badanie odkrytych katakumb Bet Sze’arim. W październiku 1936 roku zakupiono pierwsze stado kóz. W tym czasie kibuc był kilkakrotnie zaatakowany przez arabskie bandy – zginęło trzech jego mieszkańców.