W odniesieniu do niektórych substancji wyróżnia się tolerancję ostrą, szybką i przewlekłą. Podział ten odnosi się przede wszystkim do czasu potrzebnego do wystąpienia osłabienia odpowiedzi, a nie do odrębnego mechanizmu farmakologicznego.
Po przerwaniu ekspozycji tolerancja może częściowo lub całkowicie zanikać. Ponowne zastosowanie dawki wcześniej tolerowanej przez organizm może wówczas wywołać silniejsze działanie niż przed przerwą. Zjawisko to może mieć znaczenie dla bezpieczeństwa w przypadku substancji o wąskim zakresie bezpiecznego dawkowania lub powodujących depresję ośrodkowego układu nerwowego.
Znaczenie kliniczne
Rozwój tolerancji może prowadzić do stopniowego zmniejszenia skuteczności określonego działania leku podczas długotrwałego stosowania. Nie każde osłabienie skuteczności leczenia oznacza jednak wystąpienie tolerancji farmakologicznej. Podobny obraz może wynikać m.in. ze zmiany przebiegu choroby, interakcji z innymi lekami, zmian farmakokinetyki niezwiązanych z tolerancją lub nieregularnego stosowania leku.