System kanonów Euzebiusza szybko sobie zdobył powszechne uznanie i zastosowanie. Wykorzystany został w czterech spośród pięciu najważniejszych kodeksach majuskułowych Nowego Testamentu w języku greckim. Występuje on przede wszystkim w Kodeksie Synajskim (Tischendorf sądził, że został dodany później), Kodeksie Aleksandryjskim, Kodeksie Efrema i w Kodeksie Bezy. Nie zastosowano kanonów natomiast w Kodeksie Watykańskim. Tablice, które niegdyś należały do tych kodeksów, zostały utracone, ale odniesienia na marginesach ewangelicznego tekstu wskazują na ich pierwotną prawdopodobną obecność. Odniesienia do Kanonów Euzebiusza pisane były na lewym marginesie, pod numerem Sekcji Ammoniusza. Jedynie w bardzo nielicznych przypadkach odniesienia do Kanonów znajdowały się w tej samej linii, co numery Sekcji Ammoniusza. Do owych wyjątków należą minuskuły: 112, 192, 198, 212, 267, 583 i 584.
left|thumb|Początek listu św. Hieronima do papieża Damazego z zawierającego cztery Ewangelie Kodeksu Beneventanus, VIII wiek, British Library, Londyn (Add. MS 5463) W końcu IV wieku Hieronim wykorzystał kanony Euzebiusza w zrewidowanym przekładzie łacińskich Ewangelii. W ten sposób weszły one do Wulgaty.