nie ograniczając się do przekazania swoich uwag Landemu, aktywnie włączyła się do pracy. Wnioskowała m.in. o prowadzenie równoległych dwóch działów biblioteki dziecięcej – wypożyczalni i czytelni, a także wskazała zestaw potrzebnej literatury pięknej i popularnonaukowej. Korzystała przy tym z konsultacji kierowniczki Biblioteki Wzorowej dla Dzieci (filii Biblioteki Publicznej miasta stołecznego Warszawy), Marii Gutry. Wypożyczalnia, z której korzystały dzieci nie tylko z Żoliborza, funkcjonowała od 1932, czytelnię uruchomiono rok później, tworząc odrębne pomieszczenia dla dzieci starszych oraz dzieci z klas I-III. Zwiększeniu zainteresowania dzieci książką służyły rozmaite formy: konkursy, plakaty, spotkania z autorami, głośne czytanie i opowiadanie baśni, odczyty popularnonaukowe z przezroczami.
Przed biblioteką dziecięcą Maria Arnoldowa stawiała także zadania wychowawcze, związane z umiejętnością zachowania się w specyficznym miejscu czy współpracy z innymi. W ramach lekcji bibliotecznych przygotowywała młodych czytelników do korzystania z katalogów, indeksów, bibliografii.