Michał Lityński (ur. 14 czerwca 1906 w Łodzi, zm. 5 marca 1989 w Warszawie) – polski lekarz internista, Sprawiedliwy wśród Narodów Świata. W 1953, na dwa lata przed Jeromem Connem, przedstawił pierwszy opis hiperaldosteronizmu pierwotnego.
Życiorys Studiował medycynę na Uniwersytecie Warszawskim w latach 1925–1931 jako podchorąży Centrum Wyszkolenia Sanitarnego. Staż odbył w Warszawie, od listopada 1932 do marca 1936 był lekarzem wojskowym w Toruniu. Od 1936 ordynator Oddziału Chorób Wewnętrznych Szpitala Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie z siedzibą w Szpitalu Ujazdowskim.
Po wybuchu II wojny światowej Michał Lityński został komendantem Szpitala Wojennego w Garwolinie, a następnie ordynatorem VI Oddziału Chorób Wewnętrznych w Szpitalu Ujazdowskim. Włączył się w ruch oporu jako żołnierz Armii Krajowej, w której strukturach udzielał się jako czynny lekarz podczas powstania warszawskiego. Wówczas zorganizował punkt sanitarny w Śródmieściu, w późniejszym czasie leczył partyzantów w Puszczy Mariańskiej. Ukrywał rannych żołnierzy podziemia i zbiegłych z warszawskiego getta Żydów na swoim oddziale. Wśród osób przez niego ukrywanych był naczelny pastor Wojska Polskiego płk.