Oświetlony światłem słonecznym krajobraz jest scalony, niezależnie od ramowego podziału tryptyku.
Atmosferę poszczególnych scen ożywia lekki wiatr, który porusza dynamicznie draperie szat, czego dominantą z pewnością są unoszące się materiały perizonium opasające biodra Chrystusa, co prawem kontrastu podkreśla rozpaczliwą sztywność ciała już martwego Mesjasza. Uwagę zwraca bardzo silna ostrość obrazu umożliwiająca obserwację najdrobniejszych detali, eksponująca wyrazy twarzy. Od strony kolorystycznej, występuje tu przewaga intensywnych barw. Prawo kontrastu również występuje w kolorystyce szat. Artysta zestawił mocny błękit szat Marii z czerwienią odzienia Św. Jana. Czarne szaty i czerwoną suknię Marii Magdaleny zasłania długi zielonkawo-granatowy welon. Stanowi to odwrotność wobec barw ubioru Weroniki, widoczną ciemną suknię zasłaniają niemal całkowicie wierzchnie szaty utrzymane w ostrych czerwieniach. Płacząca Maria Magdalena skrywa swoją twarz. Święta Weronika podobnie jak Maryja ma głowę nakrytą białym welonem, jej strój nacechowany jest dworską elegancją, którą odznaczają się też wpisani w biblijny wątek klęczący fundatorzy. Wreszcie Maryja - została umieszczona w miejscu, które w tym typie ikonograficznym zazwyczaj zajmuje Maria Magdalena.