Czaszkę ma świnia brodata bardziej wydłużoną niż inne świnie. Twarz zdobią brodawki, występujące także u innych świń, właściwie wszystkich przedstawicielek rodzaju z wyjątkiem dzika, zwanych po angielsku Warty Pigs. Niemniej u świni brodatej brodawki te są mniej okazałe niż u jej krewnych. Uszy są niewielkie.

Podawano, jakoby tułów podgatunku nienominatywnego był bardziej spłaszczony bocznie niż u S. b. barbatus, czego jednak nie potwierdzono. Maciora nosi na tułowiu sześć par sutków. Ciało wieńczy ogon zaopatrzony w kępkę włosów.

Kończyny są długie.

Systematyka thumb|left|W 1888 jako podgatunek świni brodatej Sus barbatus ahoenobarbus opisano świnię palawańską uznawaną obecnie za odrębny gatunek Nowy gatunek świni opisał Müller w 1838 pod nazwą Sus barbatus, używaną do dzisiaj. Jako miejsce typowe autor wskazał Banjermasin na południu Kalimantanu w indonezyjskiej części Borneo. Nazwy zwyczajowe w wielu językach oznaczają właśnie brodatą świnię, także w polskim. Wyjątkiem jest język mandaryński, w którym funkcjonuje nazwa oznaczająca górską świnię.