Wydaje się świnia wisajska najbardziej bazalnym gatunkiem z tej grupy.

Etymologia Sus: „świnia”, od sus „świnia, wieprz”. barbatus: łac. barbatus „brodaty”, od barba „broda”. Meijaard i inni komentują epitet gatunkowy oi, który postrzegają jako „widocznie absurdalny”. Dociekają, że pochodzić on musi z części słowa „nangoi” oznaczającego świnię w jednym z plemiennych języków Sumatry.

Tryb życia Samica przystępuje do rozmnażania w wieku 10–20 miesięcy. Jej płodność, warunkowana dobrym odżywieniem, przypada na czas pomiędzy masowym kwitnieniem a owocowaniem dwuskrzydłowatych. Odyniec współżyje z lochą, która dzięki temu zachodzi w ciążę. Trwa ona od 90 do 120 dni. Z nadejściem susz samce i samice budują gniazda, młode rodzą się w takim właśnie gnieździe sporządzonym przez matkę z roślin. Miot najczęściej liczy 7 sztuk z istotną zmiennością, tyle też płodów liczy średnio ciąża. Niemniej niewielka maciora może sobie pozwolić na 3–4 młode, podczas gdy wielka locha rodzi aż 10–12 noworodków. Prosięta noszą podłużne pasy barwy ciemnego brązu i białawej do płowej przez pierwsze półrocze życia, potem przybierają barwy przypominające dorosłe świnie, początkowo jednak ciemniejsze. W gnieździe przebywają tydzień bądź dłużej. W latach masowej obfitości owoców zdarza się odchować w jednym roku 2 mioty.