Ewangelia Świętych Dwunastu (inne nazwy: Ewangelia Życia Doskonałego, V Ewangelia) – współczesna apokryficzna ewangelia, napisana najprawdopodobniej przez jej rzekomego odkrywcę Gideona Ouseleya w celu propagowania idei wegetarianizmu i dobroci dla zwierząt przez próbę ukazania Jezusa jako głosiciela tych idei.
Odkrycie Ewangelia Świętych Dwunastu wydana została po raz pierwszy w Anglii pod pełnym tytułem "The Gospel of the Holy Twelve: known also as the Gospel of the Perfect Life, translated from the Aramaic and edited by a disciple of the Master, and with former editons compared and revised" przez stowarzyszenie pod nazwą "The Order of At-one-ment and United Templar Society". Wydanie to nie podaje miejsca ani daty, ale najprawdopodobniej ukazało się w roku 1901 w Brighton. Jak twierdzi się w tej edycji Ewangelii, jest ona oryginalną Ewangelią aramejską starszą od ewangelii nowotestamentowych. Miał ją odnaleźć w 1881 roku w Tybecie G.J.R. Ouseley, gdzie była przechowywana przez całe wieki. Jej angielskie wydanie z 1972 roku podaje, iż spisał ją św. Jan podczas uwięzienia w Rzymie. Przekazał Ewangelię uczniowi, który zabrał ją ze sobą do Tybetu. Wedle tej wersji miał ją tam odnaleźć franciszkanin Placyd w latach 70. XIX wieku.