Pomimo podziału, obie wioski nadal utrzymywały wspólne instytucje edukacyjne i kilka usług publicznych. Pod względem administracyjnym rozłam kibucu został formalnie zaakceptowany w 1955 roku. W latach 90. XX wieku kibuc znalazł się w trudnościach finansowych, które wymusiły przeprowadzenie procesu prywatyzacji. Zachowano kolektywną organizację instytucji kultury, edukacji i ochrony zdrowia.
Demografia Większość mieszkańców kibucu jest Żydami, jednak nie wszyscy identyfikują się z judaizmem. Tutejsza populacja jest świecka:
Gospodarka i infrastruktura Gospodarka kibucu opiera się na intensywnym rolnictwie, sadownictwie, hodowli drobiu i bydła mlecznego. Zakład Palbam Metal Industries produkuje kuchnie oraz precyzyjne urządzenia technologiczne dla potrzeb przemysłu zbrojeniowego i high-tech. Firma Ricor oferuje szeroką gamę zaawansowanych produktów dla przemysłu półprzewodnikowego. Jest to pierwszy tzw. „zielony” izraelski kibuc. Realizuje on szereg projektów związanych z ochroną środowiska naturalnego. Wprowadzono pojemniki do sortowania i recyklingu odpadów, mieszkańców obowiązuje zakaz używania detergentów szkodliwych dla środowiska. Przeprowadzono badania zużycia energii w celu wprowadzania alternatywnych źródeł energii elektrycznej. Uzyskano w ten sposób znaczące zmniejszenie zużycia energii.