Wojna o sukcesję w Bretanii 1341–1364 (zwana też wojną dwóch JoannNazwa pochodzi od imion żon obu pretendentów - Joanny de Penthieve i Joanny Flandryjskiej.) – konflikt pomiędzy dynastiami Chatillon (w hrabstwie Blois) oraz Montfort o sukcesję bretońską. Konflikt toczył się podczas pierwszej fazy wojny stuletniej.
Wprowadzenie Do roku 1341 Bretania rządzona była przez władców z dynastii Dreux, wywodzącej się z linii Kapetyngów. Książęta utrzymywali historyczne związki z Anglią a zwłaszcza hrabstwem Yorkshire. Książę Artur II (1262–1312) w pierwszym małżeństwie poślubił Marię de Limoges (1260–1291), w kolejnym zaś Jolantę de Dreux (1263–1322), hrabinę Montfort i wdowę po szkockim królu Aleksandrze III. Małżeństwo Artura i Marii miało trzech synów, wśród nich późniejszych następców Artura II – Jana III i Gwidona, hrabiego de Penthievere. Z Jolantą Artur miał kolejne potomstwo, między innymi syna Jana, hrabiego de Montfort-l'Amaury.