Na mocy ustawy z 25 maja 1951 roku notariat został upaństwowiony, a notariusze stali się pracownikami państwowymi, utrzymując jednocześnie status osób zaufania publicznego. Wymogi powołania na stanowisko notariusza pozostały bez zmian. Minister Sprawiedliwości powoływał notariuszy oraz sprawował nadzór nad działalnością państwowych biur notarialnych. W 1955 roku zakres obowiązków notariuszy uległ rozszerzeniu, przekazano im obowiązki wydawania nakazów zapłaty u uproszczonych postępowaniach cywilnych oraz przyjmowania oświadczeń o przyjęciu bądź odrzuceniu spadku w postępowaniu spadkowym. Od 1964 roku do obowiązków biur notarialnych należało również prowadzenie ksiąg wieczystych. W roku 1989 wprowadzono nowe prawo o notariacie, z namiastką samorządu notarialnego, na który składały się okręgowe zgromadzenia notariuszy, Rada do Spraw Notariuszy przy Ministrze Sprawiedliwości oraz kolegia notariuszy (o charakterze opiniodawczo-doradczym, pozbawionymi uprawnień władczych), które nowatorsko normowało wykonywanie zawodu notariusza w dwóch równoległych formach organizacyjnych – w PBN i w  indywidualnych kancelariach notarialnych, umożliwiało wykonywanie zawodu notariusza zarówno w państwowych biurach notarialnych, jak i w indywidualnych kancelariach notarialnych, wprowadzając w drugiej połowie 1990 roku – częściową reprywatyzację