Po połączeniu budynków, Kent przystąpił do demolowania ich wnętrz: burzył ściany, zrywał podłogi, rozbierał schody, demontował kominki. Rzemieślnicy wznieśli pośrodku główniej części Numeru Dziesiątego eleganckie, potrójne kamienne schody prowadzące od wejścia na pierwsze piętro. Schody te miały metalową barierę zwieńczoną machonikowymi poręczami. Przetrwały w tym miejscu ponad 200 lat. Na ścianach wisiały portrety wszystkich premierów. Podczas generalnej przebudowy w roku 1960, schody Kenta przeniesiono w głąb budynku, a w ich miejsce zainstalowano nowe. Portrety premierów zostały na swoim miejscu.
Przebudowa zajęła dwa lata. 23 września 1735 roku gazeta „London Daily Post” doniosła, że Walpole z rodziną wprowadził się do domu pod adresem 10 Downing Street. Nowy, choć tymczasowy, dom Walpole’ów miał 60 pokoi o dębowych lub marmurowych podłogach i stiukowych sufitach, zdobnych marmurowymi kolumnami i parapetami.
Największym pomieszczeniem, o wymiarach 14 na 7 m, był gabinet Walpole’a. „Gabinet mojego pana” (jak podpisał Kent jeden ze swych szkiców) stał się później pokojem narad, gdzie premierzy spotykali się ze swoimi ministrami. Do dzisiejszego dnia nad kominkiem, za plecami premierowskiego fotela wisi portret Walpole’a i jest to jedyny obraz w tym pomieszczeniu.