thumb|240px|Grób Romana Usarewicza na cmentarzu Srebrzysko Roman Usarewicz (ur. 26 sierpnia 1926 w Brześciu nad Bugiem, zm. 15 stycznia 1983 w Gdańsku) – polski malarz i pedagog.
Życiorys W latach 1933–1939 mieszkał w Gdyni. W czasie II wojny światowej był więźniem obozów Gross-Rosen i Sachsenhausen. Od 1945 roku studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Sopocie (obecnie Akademia Sztuk Pięknych w Gdańsku). Dyplom uzyskał w roku 1951 w pracowni prof. Juliusza Studnickiego. Po studiach rozpoczął pracę w macierzystej uczelni, początkowo jako młodszy asystent w pracowni malarstwa i rysunku, od 1955 roku był adiunktem, a od 1971 roku docentem. W latach 1971–1973 kierował Katedrą Projektowania Malarstwa i Rzeźby na Wydziale Malarstwa i Rzeźby, a w latach 1974–1981 prowadził pracownię malarstwa w Katedrze Malarstwa i Rysunku na Wydziale Malarstwa i Rzeźby. Na początku lat 80. zainicjował działalność katedry innych mediów. W latach 1981–1983 kierował Katedrą Projektowania Plastycznego i prowadził pracownię tej specjalności.
Brał udział w odbudowie Starego Miasta w Gdańsku. Uprawiał malarstwo sztalugowe, monumentalne, rysunek, grafikę, witrażownictwo i rzeźbę. Uznawany jest za jednego z najbardziej oryginalnych malarzy lat 70. i 80.