Ludwik Roch Gietyngier (ur. 16 sierpnia 1904 w Żarkach, zm. 30 listopada 1941 w KL Dachau) – polski duchowny katolicki, błogosławiony Kościoła katolickiego.
Życiorys Syn Władysława i Józefy z domu Maślankiewicz. Po zakończeniu studiów na wydziale filozoficzno-teologicznym Seminarium Duchownego w Kielcach, przyjął na Jasnej Górze, z rąk bpa Teodora Kubiny święcenia kapłańskie (25 czerwca 1927 roku).
Tytuł magistra teologii uzyskał za pracę: Parafia świętego Zygmunta w Częstochowie pod rządami 00. Paulinów, na Uniwersytecie Jagiellońskim (1929).
W następnych latach prowadził działalność dydaktyczną w szkołach diecezji częstochowskiej, jako katecheta i przygotowywał na UJ pracę doktorską: Dzieje dekanatu częstochowskiego pod zaborem rosyjskim.
Od 1929 do 1934 r. był wikariuszem parafii św. Trójcy i prefektem szkół w Będzinie. Pełnił obowiązki kościelnego asystenta Koła Związku Inteligencji Katolickiej, moderatora II Sodalicji Pań Nauczycielek pod wezwaniem Matki Boskiej Różańcowej i św. Teresy od Dzieciątka Jezus (w Częstochowie).
Po wybuchu II wojny światowej został aresztowany 6 października 1941 r. i trafił do obozu przejściowego w Konstantynowie k.