Łarysa Semeniwna Dirij, po mężu Łarysa Łatynina (; , Łarisa Siemionowna Łatynina; ur. 27 grudnia 1934 w Chersoniu) – pochodząca z Ukrainy gimnastyczka, odnosząca sukcesy w barwach Związku Radzieckiego. Wielokrotna medalistka olimpijska.
Łatynina uchodzi za jedną z najwybitniejszych gimnastyczek w historii. Przez 48 lat do niej należał rekord zdobytych na igrzyskach olimpijskich medali – podczas trzech startów wywalczyła ich łącznie osiemnaście (dziewięć złotych). Na igrzyskach debiutowała w Melbourne w 1956, ostatni raz wystąpiła w Tokio 8 lat później.
Początki Urodziła się jako Łarysa Dirij. Jej rodzicami byli Siemion Andriejewicz Dirij, uczestnik II wojny światowej poległy podczas oblężenia Stalingradu (1906–1943) i Piełagieja Anisimowna Barabaniuk (1902–1975).
Początkowo chciała zostać baletnicą (marzyła o angażu w Teatrze Bolszoj), rozpoczęła bowiem naukę choreografii w rodzinnym Chersoniu pod okiem Nikołaja Stesso. Kiedy miała 11 lat, szkoła tańca została zamknięta i Łatynina podjęła się treningów gimnastycznych (jej pierwszym trenerem był Michaił Sotniczenko). W latach 1944–1953 uczyła się w szkole nr 14 w Chersoniu. W 1950 wystąpiła na uczniowskich mistrzostwach ZSRR w Kazaniu, które były dla niej nieudane. Rok później zwyciężyła w uczniowskich mistrzostwach ZSRR.