Zjednoczenie Emigracji Polskiej (1866–1871) – organizacja polityczna, działająca w latach 1866-1871 w Paryżu.
Założone zostało przez wychodźców po powstaniu styczniowym 1863–64 na fali nadziei na podjęcie sprawy polskiej jako zagadnienia międzynarodowego wobec wybuchu wojny prusko-austriackiej w 1866. Na czele Zjednoczenia Emigracji Polskiej stanął Komitet Reprezentacyjny, wybrany w lipcu 1866 przez ok. 1500 emigrantów (na ok. 5000 członków całej emigracji postyczniowej). W organizacji znaleźli się najwybitniejsi przedstawiciele wychodźstwa, m.in.: Jarosław Dąbrowski, Walery Wróblewski, okresowo – Józef Hauke-Bosak, Zygmunt Miłkowski i Józef WysockiK. Groniowski, J. Skowronek, Historia Polski 1795-1914, wyd. 3 popr. i uzup., Warszawa 1987, s. 225.S. Kieniewicz, Historia Polski 1795-1918, wyd. 10, Warszawa 1997, s. 268.J.W. Borejsza, Prasa Zjednoczenia Emigracji Polskiej (1866-1870), „Rocznik Historii Czasopiśmiennictwa Polskiego”, 1963, s. 73..
Pod wpływem lewicy wysunięto hasło dalszej walki zbrojnej. Organem Zjednoczenia Emigracji Polskiej były „Głos Wolny”, a następnie „Niepodległość” (1866–70).