Po 1956 r. ekspozycję portretów na głównej alei zlikwidowano, a wstęp do Parku Miejskiego stał się wolny dla wszystkich. Wkrótce też utrwalił się obecny charakter poszczególnych części parku (patrz sekcja Współczesność). W 1970 r. odbudowano w dawnych miejscach dwie kładki piesze łączące park z prawobrzeżną częścią miasta – w pobliżu ul. Ogrodowej i ul. Bielańskiej. W latach 70. ustawiono też w najstarszej oraz najnowszej części betonowe rzeźby, powstałe głównie podczas legnickich plenerów artystycznych oraz zasypano większą część Młynówki, tworząc z niej na odcinku od kładki w pobliżu alei Wodnej do Koziego Stawu szeroką, parkową aleję. Wtedy też rozbudowano park po raz ostatni, za muszlą koncertową i fontannami w kierunku basenów.
Sporych spustoszeń roślinności parkowej poczyniły dwie powodzie – z 1977 i 1997 roku. Najpoważniej jednak park ucierpiał podczas gwałtownej nawałnicy, która przeszła nad Legnicą 23 lipca 2009. Kataklizm zniszczył ok. 2,5 tysiąca drzew, a kolejnych 400 poważnie uszkodził. Od lipca do września 2009 r. prowadzono prace porządkowe, także z udziałem mieszkańców miasta (trzykrotnie odbył się czyn społeczny). Urząd Miasta podjął zbiórkę darowizn na odbudowę parku. Jesienią 2009 r. rozpoczęto sadzenie nowych drzew, ufundowanych przez legnickich przedsiębiorców i osoby prywatne. W marcu 2010 r.