Wirtualizacja chroni dane i pilnuje aplikacji, żeby komunikowały się tylko skonfigurowanymi połączeniami sieciowymi przez operatora. Większa dostępność – mechanizm wirtualizacji pozwala na fizyczne zamiany zasobów sprzętowych bez wiedzy użytkownika. Zwiększona skalowalność – partycjonowanie i agregacja zasobów w wirtualnych zasobach, polegające na zmniejszaniu i zwiększaniu zasobów dla maszyny. Można skalować zasobami bez zmiany jakichkolwiek zasobów fizycznych. Interoperacyjność i inwestycja w bezpieczeństwo – wirtualne zasoby mogą być kompatybilne z interfejsami i protokołami które są mogą być niedostępne dla ukrytych fizycznych zasobów.
Na powyższym rysunku widzimy system wirtualizacji realizowanej za pomocą systemu z/VM. System z/VM pełny dostęp to wszystkich zasobów, a potem tworzy oddzielne wirtualne maszyny, w których mogą być uruchomione inne systemy. Zasoby dzielone są za pomocą systemu 1 poziomu, czyli z/VM kontrolującego wszystkie zasoby i rozdzielane na inne maszyny. Dysk rzeczywisty dzielony jest na dyski wirtualne i systemy poniżej nie zdają są sprawy, że są zainstalowane na dysku wirtualnym. W przypadku gdyby zabrakło zasobów, na przykład dyskowych, mamy dostępny mechanizm agregacji zasobów, możemy dowolnie powiększać miejsce na dysku dokładając maszynie cześć dysku rzeczywistego.