5 maja 1945 roku został wyzwolony w Gunskirchen.
Po wojnie trafił do obozu dla przesiedleńców w Santa Maria Di Leuca, gdzie był członkiem grupy założycielskiej kibucu Awiw. Zaangażował się w działalność Ha-Szomer Ha-Cair we Włoszech. Na przełomie 1947 i 1948 roku odwiedził Warszawę, następnie udał się do Palestyny, gdzie dotarł na początku 1948 roku. Brał udział w I wojnie izraelsko-arabskiej. Pracował jako robotnik rolny w kibucu Lahawot ha-Baszan, gdzie poznał swoją przyszłą żonę, Irit Edelstein. Mieli trójkę dzieci: Nimroda, Ditę i Tami
W Izraelu opublikował książkę Ludzie i popioły. Książka o Auschwitz-Birkenau. W 1961 uczestniczył w tworzeniu Centrum Pamięci Mordechaja Anielewicza. W tym samym roku, podczas odbywającego się w Izraelu procesu Adolfa Eichmanna uczestniczył w nim w charakterze świadka. W 1963 roku wydał monografię Mered ha-necurim: Mordchaj Anielewicz u-lechimat geto Warsza. W 1971 roku jego syn, Nimrod, zginął podczas odbywania służby wojskowej. W tym samym roku Gutman przeniósł się do Jerozolimy.