Holownik rzeczny „Leon” (do 1910 roku „Graf Totleben”), został zbudowany w Rosji w 1886 roku w stoczni Radnica dla armatorów I. Galperna i M. Shafira z Pińska. Napędzany był maszyną parową o mocy 180 KM. „Leon” w 1919 roku został zarekwirowany przez władze bolszewickie i wcielony do Flotylli Prypeckiej. Od października 1919 roku służył we Flotylli Dnieprzańskiej. Był uzbrojony w dwa działa kalibru 75 mm i 6 karabinów maszynowych. Brał udział w wojnie z Polską. Został zdobyty 5 marca 1920 roku przez żołnierzy polskiego 22. Pułku Piechoty w zamarzniętym porcie w Mozyrzu, po czym po remoncie wcielono go 1 maja 1920 roku do Flotylli Pińskiej pod oznaczeniem H-3 (H od holowniczy). W tym czasie uzbrojony był w 4 karabiny maszynowe i używany do transportu na linii frontu. Od 10 lipca uczestniczył w walkach. 20 lub 21 lipca 1920 roku został samozatopiony na Prypeci koło Kaczanowicz podczas odwrotu wojsk polskich, z uwagi na niemożność wycofania. Podniesiony przez Sowietów, ponownie samozatopiony podczas ich odwrotu w sierpniu 1920 roku koło Mostów Wolańskich.