W wyniku I wojny izraelsko-arabskiej (1948–1949) cała okolica znalazła się w państwie Izrael, co umożliwiło dalszy rozwój osadnictwa żydowskiego na Wyżynie Manassesa.
Grupa założycielska kibucu zawiązała się w 1946 roku we Włoszech. W jej skład weszli młodzi Żydzi ocaleni z Holocaustu. W większości byli to członkowie młodzieżowej organizacji syjonistycznej Ha-Szomer Ha-Cair z Polski. W dniu 18 maja 1946 roku przyjechali do Mandatu Palestyny i zamieszkali w kibucach Dalijja i En ha-Szofet na Wyżynie Manassesa. Uczyli się oni tutaj rolnictwa i zdobywali potrzebnego doświadczenia. W dniu 29 lipca 1948 roku założyli własny kibuc, którego nazwę zapożyczyli od Wyżyny Manassesa. Warunki życia w kibucu początkowo były niezwykle ciężkie. Pierwszych 64 pionierów mieszkało w prowizorycznych namiotach i szałasach, bez wody i prądu elektrycznego. Okoliczne pola były nieurodzajne, i mieszkańcy ciężko pracowali przy usuwaniu z nich kamieni. Aby utrzymać się, część mieszkańców zatrudniała się przy projektach zalesiania realizowanych przez Żydowski Fundusz Narodowy lub w innych miejscach poza kibucem. W 1950 roku zostali wzmocnieni grupą 30 imigrantów z Chile i Urugwaju. Proces ich asymilacji przebiegł bardzo szybko, dzięki czemu kibuc odniósł duże wzmocnienie.