Dopiero z czasem można było rozwinąć normalną działalność rolniczą.
Poszukując skutecznego rozwiązania narastającego konfliktu izraelsko-arabskiego w dniu 29 listopada 1947 roku została przyjęta Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181. Zakładała ona między innymi, że kibuc Ramat ha-Szofet miał znaleźć się w granicach nowo utworzonego państwa żydowskiego. Arabowie odrzucili tę Rezolucję i dzień później doprowadzili do wybuchu wojny domowej w Palestynie. Na samym jej początku siły Arabskiej Armii Wyzwoleńczej zajęły pobliskie wioski i sparaliżowały żydowską komunikację w regionie. Następnie, w dniach od 4 do 14 kwietnia 1948 roku w okolicy doszło do bitwy o Miszmar ha-Emek. Po pięciu dniach walk, jednostki Palmach zdołały przeprowadzić z rejonu Dżo’ara kontratak, przejmując inicjatywę i rozstrzygając losy bitwy na swoją korzyść. Następnie w dniu 30 kwietnia 1948 roku siły żydowskie zajęły i wysiedliły sąsiednią wioskę Ar-Rihanija. Po wojnie jej ziemie przejął kibuc Ramat ha-Szofet. W wyniku I wojny izraelsko-arabskiej Izraelczycy przejęli kontrolę nad całym obszarem Wyżyny Manassesa, stwarzając dogodne warunki dla dalszego rozwoju tutejszych osad rolniczych. Lata 70. XX wieku były szczytowym momentem rozwoju kibucu Ramat ha-Szofet. W latach 90.